Artsakhpress

Հարցազրույց

Շարունակում եմ ժուռնալիստիկան կենսակերպ համարել. Վահրամ Աթանեսյանը նշում է ծննդյան 60-ամյակը

Լրագրող, վերլուծաբան, հասարակական-քաղաքական գործիչ Վահրամ Աթանեսյանն այսօր նշում է ծննդյան 60-ամյակը:

Շարունակում եմ ժուռնալիստիկան կենսակերպ համարել. Վահրամ Աթանեսյանը նշում է ծննդյան 60-ամյակը

Շարունակում եմ ժուռնալիստիկան կենսակերպ համարել. Վահրամ Աթանեսյանը նշում է ծննդյան 60-ամյակը
ՍՏԵՓԱՆԱԿԵՐՏ, 7 դեկտեմբերի, ԱՐՑԱԽՊՐԵՍ։  «Արցախպրես» լրատվական գործակալության աշխատակազմը ջերմորեն շնորհավորում է նրան՝ որպես առաջին հերթին ավագ գործընկերոջ, և ձեր ուշադրությանը ներկայացնում նրա հետ ունեցած հարցազրույցը:
- Պարոն Աթանեսյան, Ձեր լրագրողական գործունեությունը համընկել է թե՛ խորհրդային և թե՛ անկախության շրջանի հետ: Հետաքրքիր է՝ ո՞րն է այդ երկու շրջանների էական տարբերությունը:
 
- Երբ ես պրոֆեսիոնալ ժուռնալիստիկա մտա, խորհրդային իրականությունն արդեն վերափոխված էր, նոր՝ գորբաչովյան «պերեստրոյկայի» եւ մեր ազգային զարթոնքի ժամանակներ էին: Այդուհանդերձ, մամուլը պահանջված էր, պատասխանատու եւ ազդեցիկ: Այսօր խոսքի կատարյալ ազատություն է, բայց, ցավոք, մամուլի նկատմամբ վերապահ վերաբերմունքն ավելի է գերիշխում: Դրանում, երեւի, մենք էլ պատասխանատվության մեր բաժինն ունենք:
 
- Վաստակավոր լրագրողի կեսնագրությունը ի՞նչ է ավելի շատ հուշում, ինչպիսի՞ն պետք է լինի մեր ժամանակի, կամ գուցե բոլոր ժամանակների լրագրողը:
 
 - Ես վաստակավոր չեմ, որովհետեւ շարունակում եմ ժուռնալիստիկան կենսակերպ համարել, ապրել դրանով: Կոչումով վաստակավորները հանգստի կոչվածներն են, անելիք չունեն: Իսկ տարբերություն չկա՝ ի՞նչ ժամանակ է, լրագրողը պետք է ընդդիմություն լինի անգամ ինքն իրեն: Եթե այդպես չէ, նա վերածվում է քարոզչի, խոսափողի:
 
- Դուք նաև քաղաքական բուռն գործունեություն եք ծավալել: Հե՞շտ էր, արդյոք, միշտ ազնիվ լինելը, չէ՞ որ քաղաքականությունը երբեմն անցնում է բոլոր սահմանները:
 
- Քաղաքական գործչի իմ կերպարի մասին թող դատվի այն չափանիշով, որ ինձ հավասարապես չեն սիրել ե´ւ յուրայինները, ե´ւ մյուսները: Կարծում եմ՝ դա ամենալավ գնահատականն է: 
 
-Քաղաքականություն և լրագրություն: Այս երկու մասնագիտությունները կարծես թե ամենաշատն են իրար հետ շաղկապված: Պատահական չէ, որ լրագրողները հաճախ են քաղաքական գործիչներ դառնում, ՀՀ Վարչապետի օրինակն այս առումով ամենաթարմն է: Դուք՝ որպես երկու ճանապարհներն անցած անհատականություն, որքանո՞վ էք համադրելի:
 
- Դա առավելություն չէ, պարտադրանք է: Եթե անկախության Շարժումն ունենար պրոֆեսիոնալ քաղաքագետ առաջնորդներ, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մակարդակի գիտնականը չէր մտնի քաղաքականություն: Ոչ էլ՝ Վանո Սիրադեղյանը կամ Վազգեն Սարգսյանը: Կշարունակեին գիտնականի, գրողի իրենց գործը, իրենց պատմության դատաստանին չէին մատնի: Նույնը՝ վարչապետ Փաշինյանի պարագայում: Թող սնապարծություն չթվա, ինձ չեմ համեմատում պետական խոշոր գործիչների հետ, բայց եթե 1999-2000 թվականների՝ արմատական փոփոխությունների այդ փուլում ուրիշ մեկը գտնվեր ու կանգներ երկրի ժողովրդավարացման շարժման առաջնագծում, ես քաղաքականություն չէի մտնի: Ինձ խոստումնալից եւ ապահով առաջարկ էին արել՝ վերապատրաստում անցնել «Ազատություն» ռադիոկայանի Պրահայի կենտրոնակայանում եւ մշտապես հաստատվել այնտեղ: Գերադասեցի պատգամավորի թեկնածու առաջադրվել: Ընտրվեցի, տասնհինգ տարի գլխավորեցի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովը: Եւ հասկացա, որ հեռանալու ժամանակն է՝ հուսալով, որ ամբողջական սերնդափոխություն կլինի: Չստացվեց եւ պիտի հուսամ, որ գալիք ընտրություններով կփակվի մի պատմա-քաղաքական էպոխա, եւ բացվի նորը:
Հարգելի՛ ընթերցող, 1-5 բալային համակարգով կարող եք գնահատել նյութի որակը՝ 10-55 կարճ համարին ուղարկելով sms հաղորդագրություն՝ նշելով համապատասխան կոդը` -34-:

     

Քաղաքական

Տնտեսական

Հասարակական

Ռազմական

Search